Statut

bpomoc1
O PARAFIALNYM ODDZIALE  NA STRONIE GŁÓWNEJ: POMOCNICY MATKI KOŚCIOŁA

Statut Stowarzyszenia Ruchu Pomocników Matki Kościoła

Ruch Pomocników  Matki Kościoła powstał z inicjatywy Sługi Bożego kardynała Stefana Wyszyńskiego, który w trudnym okresie historii, gdy Kościół był prześladowany i niszczony, czynił wszystko, aby uratować wiarę w Polsce.
W tym zmaganiu całkowicie zawierzył Maryi, obecnej w Bożej ekonomii zbawienia i wezwał wszystkich ludzi dobrej woli do współdziałania z Matką Kościoła.
Aktem inicjującym Ruch Pomocników Matki Kościoła jest List pasterski Stefana kardynała Wyszyńskiego, ogłoszony na Jasnej Górze 26 sierpnia 1969r.
1. POSTANOWIENIA OGÓLNE
1.1. Ruch Pomocników Matki Kościoła (zwany dalej Ruchem) jest wspólnotą apostolską Kościoła Rzymskokatolickiego.
1.2. Członkowie Ruchu (zwani dalej Pomocnikami) mogą działać indywidualnie i wspólnotowe na terenie diecezji, parafii, sanktuariów maryjnych oraz w innych strukturach kościelnych i świeckich.
1.3. Pomocnikami mogą być duchowni i świeccy: (dorośli, młodzież i dzieci).
1.4. Siedzibą Ruchu jest Częstochowa (Dom Pamięci Stefana Kardynała Wyszyńskiego).
1.5. Terenem działania Ruchu jest Rzeczypospolita Polska. Wspólnoty Pomocników mogą powstawać też w innych krajach za zgodą odpowiednich władz kościelnych.
1.6. Ruch działa zgodnie z przepisami Kodeksu Prawa Kanonicznego, zarządzeniami Konferencji Episkopatu Polski oraz stosownymi przepisami prawa świeckiego.
1.7. Ze względu na Założyciela, w działaniach Ruch w sposób szczególny uczestniczy Instytut Prymasa Wyszyńskiego (zwany dalej Instytutem).
2. ISTOTA I DUCHOWOŚĆ
2.1. Istotą Ruchu jest całkowite zawierzenie Matce Bożej, aby z Nią nieść pomoc Chrystusowi żyjącemu w Kościele i w świecie. Pomocnicy, świadomi obecności Maryi na drogach wiary, podejmują szczególną odpowiedzialność za realizację Milenijnego aktu oddania Polski Matce Bożej w niewolę miłości za wolność Kościoła w Ojczyźnie i całym świecie.
2.2. Duchowość Pomocników wyraża się w postawie zawierzenia Bogu w zjednoczeniu z Maryją na wzór Sług Bożych kardynała Stefana Wyszyńskiego i Ojca Świętego Jana Pawła II.
2.3. Specyfiką duchowości Pomocników jest: maryjność, eklezjalność i pomocniczość.
2.3.1. Maryjność Pomocników koncentruje się wokół tajemnicy Maryi jako Matki Kościoła zatroskanej o zbawienie ludzi.
2.3.2. Eklezjalność Pomocników wyraża się w umiłowaniu Kościoła aż do całkowitego oddania się Maryi dla zwycięstwa i chwały Jej Syna, żyjącego w Kościele i zbawiającego świat.
2.3.3. Pomocniczość wyznacza styl działania w Ruchu. Pomagać, to znaczy miłować, być wrażliwym na potrzeby drugiego człowieka, odnosić się do każdego jak do dziecka Bożego z bezwarunkowym poszanowaniem jego godności.
3. FORMACJA
3.1. Kształt formacji w Ruchu wyznacza jego duchowość. Formacja ta uwzględnia wymiar ludzki, biblijny, eklezjalny, mariologiczny i patriotyczny.
3.2. Zasadnicze wymiary formacji:
3.2.1. Szkoła życia chrześcijańskiego na fundamencie Słowa Bożego
3.2.2. Szkoła modlitwy
3.2.3. Przygotowanie do oddania się Matce Bożej w niewolę miłości
3.2.4. Zgłębianie tajemnicy Kościoła
3.3. Środki formacji. Formacja Pomocników dokonuje się poprzez:
3.3.1. Uczestniczenie w życiu liturgicznym Kościoła, a zwłaszcza w Eucharystii
3.3.2. Spotkania w grupach formacyjnych
3.3.3. Rekolekcje, dni skupienia, spotkania modlitewne, czuwania, pielgrzymki
3.3.4. Lekturę Słowa Bożego, dokumentów Kościoła i materiałów formacyjnych Ruchu
3.3.5. Zorganizowany wypoczynek
4. ZADANIA
4.1. Pomocnicy oddają się Matce Bożej w niewolę za Kościół Chrystusowy. Ponawiają to oddanie codziennie. Starają się naśladować Jej wierność, miłość, ofiarność i służbę. Codziennie odmawiają różaniec.
4.2. Pomocnicy czerpią moc z Eucharystii i Słowa Bożego, które rozważają w swoim sercu. Są wrażliwi na potrzeby Kościoła. Rozeznają je, otaczaj ą modlitwą i czynnie